nr.33

Hier nog even een laatste update vanuit Beijing voordat we vanavond de trein richting Pingyao nemen.
Foto's zullen later volgen omdat in de meeste Internetcafés hier de usb ingang afgesloten is, waarschijnlijk weer een soort beveiliging vanuit de overheid voorgeschreven.

Visum is trouwens gelukt in UB. Via het hostel tip gekregen om fake tickets te kopen bij Korean Air voor in/out tickets betaalde we $3,- p.p. Vervolgens naar de Chinese Ambassade en een week later kregen we ons paspoort met visa terug (kosten visa $ 30,-)
Ook nog 2 North Fake jassen gekocht voor zo'n 25 euro per stuk incl. Fleece!

Maandag 6 oktober hebben we om 20 uur de trein naar Erlian (plaatsje net over de grens in China) genomen. vanuit het UB guesthouse met de taxi (nog geen 1,5 euro) naar het station gereden en onderweg ook nog een Duitse herder overreden. Deze was gelukkig al dood maar lag nog midden op de weg. De treinreis verliep verder voorspoedig en de volgende dag om 11 uur s'morgens waren we in Erlian. Het passeren van de grens met China verliep veel vlotter dan verwacht, zeker omdat we bij de grens van Rusland naar Mongolië 10 uur hebben stilgestaan.
In Erlian hebben we eerst geprobeerd om een trein naar Beijing te regelen maar deze vertrok pas twee dagen later. We zijn toen maar naar het busstation gelopen omdat we wisten dat er ook slaapbussen richting Beijing reden. Nadat we de kaartjes hebben gekocht zijn we voor de eerste keer in China een restaurantje binnengestapt met de hoop dat er ook wat Foe yong Hai te bestellen zou zijn. Toen Linda haar menukaart tevoorschijn haalde, die ze voor de zekerheid vanuit Amsterdam had meegenomen en nr. 33 aanwees (grapje ha ha ha neee), begon de hele zaak ons geinteresseerd te volgen. Nr 33 is dus niet bekend hier en eten zonder vlees is al helemaal uit den boze, in dit kleine stadje althans. We hebben geprobeerd uit te leggen dat we een vegetarisch gerecht wilden bestellen door op de kaart de verschillende gerechten waar groente te bekennen was aan te wijzen. het gevolg was dat ieder gerecht waar we ook maar een seconde naar hadden verwezen even later op onze tafel verscheen, allemaal met vlees natuurlijk.
Gelukkig konden we dit snel weer oplossen en hadden we uiteindelijk nog twee gerechten die werkelijk vegetarisch waren, een klein bordje met komkommer en zure kool van enig onbestemd soort. Niet erg hoopvol allemaal. Beijing zou gelukkig veel en veel beter worden, waarover later meer. Om half vier hebben we uiteindelijk de bus richting Beijing genomen. Nog nooit zoiets gezien. De slaapbus is een bus met 33 bedjes i.p.v. stoelen!!! maatje Chinees maar eigenlijk heel confortabel. De bus bestaat uit 3 rijen van twee bedden boven elkaar met smalle gangpaden ertussen. Een half uurtje nadat we vertrokken waren begonnen zich donkere wolken in de lucht te vormen en nog een half uur later was het alsof we al diep in de nacht zaten. Overal om ons heen bliksemschichten en donderslagen. Best indrukwekkend zeker omdat je door een landschap rijdt waar tot aan de horizon geen boom is te bekennen en bebouwing eigenlijk ook niet. Op een gegeven moment werden we opgeschrikt door een windvlaag die de bus letterlijk van de weg blies. De chaufeur moest al zijn stuurmanskunsten aanwenden om de bus heel tot stilstand te brengen. Na een kleine inspectie van de bus bleek dat er geen schade was en konden we onze spannende reis vervolgen. Linda bleef uiterst koel onder deze omstandigheden, sterker, het kon voor haar niet hard genoeg waaien en onweren. Ik had het er niet helemaal op eigenlijk omdat we letterlijk in ' the middle of nowhere' reden. Om vier uur s'nachts en na toch nog wat slaap, zijn we in Beijing aangekomen.
Samen met nog 2 andere toeristen hebben we eerst nog even koffie gedronken in de 24-uur Mac, om vervolgens de bus richting centrum te nemen. De eerste nacht hebben we doorgebracht in een hostel dat meer op een hotel leek, ongezellig en groot. De volgende dag zijn we daarom vertrokken naar Leo's Hostel dat midden in een van de hutongs ligt, kleine gezellige oude straatjes met restaurantjes, barretjes en veel bedrijvigheid op straat. Dit is echt een superbuurt. Onze (vooral Linda's) bange vermoeding bleken ongegrond. We hebben een fantastisch Chinees restaurant gevonden dat ook super vegetarische gerechten serveerde. Niet alleen blanke rijst met een ei of namaak eend van tofu maar echte originele Chinese groente gerechten. Echt veel lekkerder dan de Foe Yong Hai en Tjap Tjoy die in Nederland op de kaart staat. De eigenaar is bovendien een fotograaf die vooral het verdwijnen van de buurt in beeld brengt. Ook hier is namelijk flink huisgehouden voor het begin van de Olympische Spelen. Complete buurten zijn met de grond gelijk gemaakt om plaats te maken voor westerse winkelstraten die nu overigens half leeg staan. Je krijgt er een dubbel gevoel bij, aan de ene kant de vrolijke gezichten en de gezelligheid en aan de andere kant weet je dat er 200 meter verder mensen gedwongen werden hun huis en buurt te verlaten voor de komst van een gladgestreken winkelstraat die totaal geen sfeer bezit.
Verder hebben we een soort zwarte markt bezocht waar ik een nep Ray Ban zonnebril voor 5 euro heb gekocht en Linda voor 3 euro nieuwe oordopjes voor de MP3 heeft gekocht. Heel leuk dat afdingen.
Natuurlijk hebben we verder al de bekende plekken bezocht: Verboden stad, Lama tempel, Zomer paleis, Mooie parken, Tianmen plein, Tempel van de Hemelse Vrede met heel mooi park, en natuurlijk niet te vergeten de Chinese muur. Op eigen gelegenheid met openbaar vervoer naar Jinshanling gegaan en van daaruit onze 10 kilometer lange wandeling over de muur begonnen. Fantastische ervaring en zeer indrukwekkend. De muur bestaat hier uit verschillende gedeelten waarbij het ene stuk nog helemaal intact is en andere gedeeltes zeer vervallen zijn. Aan het einde van de 10 kilometer zijn we met een kabelbaan (waar geen karretjes aanhangen maar waar je een tuigje aantrekt en naar beneden raast) naar Simatai afgedaald. Vanuit daar met de taxi terug naar Miyun gegaan en vandaar de bus terug naar Beijing genomen. De taxi chauffeur zorgde regelmatig voor hartkloppingen (voor sommige werd het af en toe te veel) maar voor mij (Linda) gewoon een spannende rit. Soort Dukes of Hazzard momenten, hoe harder des te beter en hij kon echt wel goed rijden.
Deze trip hebben we gemaakt met Gabriel, Fabienne, en Clement. Drie Franse die we eerder in het hostel hebben ontmoet. Gabriel kenden we al vanuit de trein in Rusland en komen we telkens weer tegen. Fabienne en Clement wonen trouwens in een Ger (Mongoolse tent) in de Franse Pyreneeën. Die gaan we zeker nog opzoeken in de toekomst.
Gisteren naar het gigantische Beijing West Station gegaan om onze treinkaartjes voor vanavond te kopen en voor de laatste keer in ons restaurantje gegeten. Nu nog even het buurtje in en de laatste foto's maken en dan richting trein.
Tot het volgende bericht waarbij we ook onze foto's zullen uploaden.