Laos, he geen chaos (meer)

Inmiddels al een aantal dagen (sinds afgelopen zaterdag)in Laos. Wat is het hier schoon!!
Eerst naar een plaatsje Luang Nam Tha, heel relaxed. Brommertje gehuurd en door de omgeving gereden. Leuke mensen ontmoet en uiteindelijk met z'n alle dezelfde bus naar Luang Prabang genomen waar we nu zitten. Het is hier erg mooi. Oude gebouwen uit de franse periode en mooie Wats (tempels). 1 ding is erg klote, onze digitale camera doet het niet meer. Hij hield er in 1 keer mee op. Van alles geprobeerd! Waarschijnlijk in Vientiane een nieuwe kopen. Voorlopig geen foto's op de weblog (inmiddels thuis en foto's toegevoegd) We hebben net wel een aantal foto's toegevoegd aan oude berichten. Het blog werkt niet helemaal zoals ik dat wil maar ja alles staat erop en er staan een paar skonne platjes bij.
Morgen gaan we naar Vang Vieng. Het weer is echt super zo'n 27 graden, lekker briesje vandaag, mmm..

YuanYang - Luchun - Jiangcheng; roggelen, spugen, waterpijp in de bus & scheuren beng beng!

Daar zaten we dan in de bus van YuanYang naar Luchun s'morgens om 7 uur. Na eerst een paar rondjes door de stad en een hoop getoeter. Dimitri heb je al een nieuwe klaxon? Anders nemen wij er wel eentje mee, Jezus wat een herrie! vertrokken we naar Luchun. Alles wat we de afgelopen 2 maanden hier in China hebben gezien, gehoord & geroken werd vertegenwoordigd in onze bus.
Even een korte impressie van China. Bijna iedereen roggeld regelmatig (heel hard) en legt vervolgens een lekkere dikke klodder neer op straat, hangend uit de bus of zelfs in de bus! Vrouwen vaak nog harder dan mannen.
De rijstijl is hoe zal ik het formuleren.. apart.. Ze kunnen vaak niet rijden met uitzondering de buschauffeurs.
De afdeling eten is ook fijn. Alles maar dan ook alles wordt hier gegeten. Er is geen onderdeel van een dier dat niet opgegeten wordt. In de supermarkt vind je verpakte kippentenen "de letterlijke kippenpoten". Er zijn in elke stad zelfs een aantal winkels te vinden waar ze alleen verpakt vlees verkopen als snoepjes. De Chinese variant op de Jamin zullen we er maar van maken. Het opeten van deze heerlijke snoepjes & tevens ook de rest van al het eten gaat gepaard met een hoop smak geluiden, hoe harder des te beter en als iets niet lekker is of er zit iets in de weg spuug je het gewoon op de grond, ook dit kan in bus of trein. Rij je door de stad, bergen of ander natuurschoon en je hebt net je blikje drinken op of je in plastic verpakte lunch, raampje open en .. hoppa.. gewoon naar buiten gooien. Marcel, Chow Chow heb ik nog niet op het menu zien staan wel 1 op straat. Die blauwe tong is misschien wel een delicatesse hier. Hoop knoflook erbij en .. Dit eten ze hier met tenen tegelijk. Niet de 3 tenen die wij door het eten doen. Nee, heel de bus, trein of metro ruikt ernaar, heerlijk om 7 uur s'morgens.
Op naar het volgende onderwerp. Roetfilters nooit van gehoord!! Rookverbod in het openbare vervoer, restaurants & cafés zal hier nooit ingevoerd worden. Die laatste 2 vinden we trouwens helemaal niet erg maar in de bus of trein! Overal maar dan ook overal wordt gerookt en veel! Ook in de sleeperbus wordt s'nachts vrolijk doorgepaft. Ook de zelfgefabriceerde waterpijp gaat mee de bus in en met een biertje erbij zorgt dit toch voor een aangename kroegsfeer, dus....

Toilet: de eerste keer naar een openbaar toilet was ook een hele belevenis. Poepen in de Gobi hadden we al gehad maar daar zat je (gelukkig) alleen maar hier zitten ze gewoon met de deur open of nog erger er is geen deur!. Wat nog leuker is zijn de toiletten die helemaal niet afgesloten zijn. Zit je met z'n allen op een rijtje te plassen of te poepen. Kun je de krant delen. " jij de sport, ik de cultuurpagina".
Nee, Chinezen en hygiëne gaan niet echt samen. Dirk nu snap ik die viezigheid in je appartement die je schoon moest maken nadat er 15 chinezen hadden gewoond. Heel normaal hoor keuken en toilet hoef je helemaal niet schoon te maken.

1 ding moet wel vermeld worden, ondanks de hygiëne zijn we niet ziek geworden in China!!

Nee, maar alle worstjes op een stokje. China is verder echt een geweldig land. Hele mooie natuur, telkens weer nieuwe verrassingen, lieve & behulpzame mensen, lekker eten en er is een minderheidsgroepering 'Muso' bij Lugu Lake waar vrouwen zoveel mannen mogen hebben en nooit trouwen (vuile slet). Zijn de rollen een keer omgedraaid!
Dit is zeker een land net als Mongolië waar we terug willen komen. Zeker om door omgeving van Chengdu te reizen en natuurlijk Tibet.

Zo weer even terug naar onze busrit. Na zo'n 6 uur in de bus kwamen we in Luchun aan. Hier dachten we te kunnen pinnen maar oeps.. helaas niet mogelijk. Ook geen creditcard en al helemaal geen dollars wisselen. Anderhalf uur later kwam onze volgende bus (nog steeds geen geld) waar we na een heftig ritje over een weg in aanbouw (door alweer landverschuivingen weg gespoeld) over veel te smalle wegen met afgronden reden. s'Avonds om 21:00 in Jiangcheng gearriveerd. Ingechecked in het hotel boven het busstation & weer geen bank. In het hotel gevraagd wat de bus zou kosten en na het betalen van de kamer kwamen we erachter dat we zo'n 20 Yuan te weinig hadden. Dat werd dus zonder eten naar bed. De volgende morgen weer om 5 uur op en voor 6en stonden we bij het loket voor een ticket naar Jinghong. Geert had in het ergste geval iets van zijn kostbare bezittingen (een schone onderbroek en vers afgeschoren baardhaar, hier totaal onbekend maar zeer gewild) willen verkopen om het resterende bedrag te vergaren. Uiteindelijk was dit allemaal niet nodig want de buschauffeur was zo aardig om voor ons de resterende 20 yuan (€ 2,25) te betalen, voor hier toch best een heel bedrag.
Daar zaten we dan Joepie.. in de bus van 6:30 op weg.Ook dit was een lange rit door werkzaamheden aan de weg door landverschuivingen.
10 uur later zijn we hier in Jinghong beland en konden we binnen 5 minuten een Bank of China vinden waar we gewoon konden pinnen en weer wat te eten konden kopen.

Onderweg veel theeplantages, rubberbomen en bananenbomen gezien, skitterend!

De natuur en temperatuur is hier trouwens al echt zoals we in Laos zullen gaan tegenkomen, palmbomen, de Mekong rivier, en een graadje of 25.

O,ja we zijn het laatste stuk trouwens 2 keer gecontroleerd onderweg. Soort politiepostje langs de weg waar alle bussen moeten stoppen. Paspoort inleveren en 10 minuten later rij je weer vrolijk verder. Dit is voor je eigen veiligheid, zeggen ze.

Ben op zoek naar Shangri-Laaaaaahhh!!!

Zhongdian, een paar jaar geleden door de overheid omgedoopt tot Shangri-la om meer toeristen te trekken (vandaar dat Gerard Joling het in de jaren 80 niet kon vinden) was een heel leuk & relaxed stadje. Een beetje een vervanging voor Tibet waar we zoals sommige van jullie al weten niet naartoe zullen gaan. Het is te duur om er te komen en de reismogelijkheden binnen Tibet zijn erg beperkt, 1 of 2 plaatsen die je maar kunt bezoeken door maatregelen van de Chinese overheid ( 3 keer per dag paspoort en bagagecontrole en 24 uur per dag een gids om je heen, Chinees natuurlijk!!) Dit zal waarschijnlijk niet snel veranderen. We zien wel of we er uiteindelijk naartoe gaan en anders gaan we in de toekomst nog een keer terug.Iets buiten Zhongdian een heel mooi klooster bezocht. Het belangrijkste klooster van Zuid-West China. Ook hier natuurlijk weer "skonne platjes" geschoten, skitterend!Heerlijke yak kaas gegeten, hmmmm...kaas! Die blonde kaaskop zat weer eens heerlijk te smullen. Verder stadje goed bekeken, gefotografeerd & daarna met Marco, een Nederlandse jongen die we in Beijing al eens eerder hebben ontmoet (daarna niet meer gezien) de sleeperbus naar Kunming genomen. Weer een ervaring rijker, zullen we maar zeggen en dan weten jullie wel hoe het gegaan is! Jammer dat we nog steeds geen foto's toe kunnen voegen want als sardientjes in blik zaten of beter gezegd lagen we in de bus. 3 smalle bedjes naast elkaar van zo'n 1.70 lang en 50 cm breed, " ik mis iets.. nachtrust". Over de Chinese gewoontes buiten en binnen later meer...

Kunming, "wie niet weg is is gezien"

Moe van de sleeperbus kwamen we om een uurtje of 7 aan in Kunming. Na de bustickets gekocht te hebben voor de volgende bestemming moesten we nog lang zoeken naar ons hostel maar eenmaal aangekomen een heerlijke douche genomen en wat gegeten. De volgende morgen de bus genomen naar Yuang Yuan waar de mooiste rijstterrassen ter wereld zouden zijn (is inderdaad heeeel mooi) In de bus weer de Belgische Sigrid tegengekomen die we in Lijiang al eerder hebben ontmoet.
Samen met haar en nog een Engelse een hostel gezocht en voor de volgende dag een busje met chauffeur geregeld die ons naar de rijstterrassen zou brengen. Om 5:30 al in de bus op naar de zonsopgang. Heel mooi uitzichtpunt. Hierna naar een local markt gegaan. Klinkt heel toeristisch maar dat was niet echt het geval. Daar kwamen bijna nooit toeristen en dat was wel te merken. We werden door iedereen aangestaart. Mensen waren heel mooi gekleed met echte traditionele kleding maar wilde vaak (helaas) niet gefotografeerd worden. Dan maar snel en stiekem. Mogen wij wel, we zijn immers zelf zo'n 400 tot 600 keer als het niet meer is gefotografeerd hier in China. (zie foto's bij tekst Yuan Yang - Luchun) S'avonds nog een hele mooie zonsondergang gezien en daarna weer vroeg naar bed om de volgende dag te beginnen aan een lange busrit.

Van Shangri-la naar Chengdu is een "no can do"

Ons plan om vanuit Shangri-la naar Chengdu, een busrit van totaal 7 dagen,hebben we na Geert zijn ervaring in de Gorge maar laten vallen. Het is een tocht over 1 van de gevaarlijkste wegen ter wereld (pff.. zegt de familie, blij dat jullie dat niet doen) Met een weg die over meerdere bergtoppen boven de 5000 meter gaat en waar veel mensen last van hoogteziekte krijgen (ook Chinezen zelf). Bovendien kan de weg deze tijd van het jaar vol sneeuw liggen en zo kan het zijn dat je onderweg voor een paar dagen vast komt te zitten. In Lijiang een stel ontmoet die na het staken van hun trip naar Tibet (zelfde reden als ons) besloten wel deze route te volgen.
Eenmaal in Shangri-la kregen ze geen tickets. De eerste dag waren ze zogenaamd al uitverkocht en de tweede dag alleen voor Chinezen beschikbaar. Binnenkort moeten we ze even mailen of het uiteindelijk nog gelukt is. Zo veranderde ons plan en zijn we toch maar naar Kunming gegaan om van daaruit verder naar het zuiden af te reizen.

Lugu Lake, Lekker Fake

Vanuit Lijiang ook nog naar Lugu Lake geweest. Ja.. Mama wist wel welke bus we moesten nemen; hmm,,,.. Het was een minibus vol Chinezen. Al vrij snel kwamen we erachter dat we midden in een tour beland waren!! Stoppen op de gekste plekken:kijken naar haarspeldbochten en varen op het Lugu Lake vlak voor we zouden arriveren ( hebben wij trouwens niet gedaan en moesten een uur wachten op onze Chinese medepassagiers) Na ruim 9 uur rijden kwamen we dan eindelijk bij ons hostel aan. Onze dorm ( 12 bedden, waarvan 2 bezet door ons, de rest was leeg) keek direkt uit op het meer. Er was verder niet veel te doen en we hebben daarom alleen een beetje rondgewandeld, gelezen en uitgerust (soms best fijn alleen niet daar)
Terugweg ging sneller maar met hier en daar werkzaamheden aan de weg door landverschuivingen toch weer 7 uur in de bus. s'avonds weer bij Mama's gegeten en onze spullen ingepakt. De volgende dag na het ontbijt afscheid genomen van Mama en 3 dikke zoenen, een omhelzing, banaan en ketting later zaten we in een minivan naar het busstation.
Hier tickets gekocht voor Shangri-La (Zhongdian). Na ruim 4 uur rijden door de bergen kwamen we in Zhongdian aan ( 3200 meter).

Tiger Leaping Gorge (waar zijn die tijgers nou??)

Bij het ontbijt de drie andere mensen ontmoet die ook meegingen naar de gorge. Egbert (Nederlander), zijn vriendin Katie (Amerikaanse) die vanaf januari samen in Amsterdam gaan wonen en Jonathan (Israëlieer). Na ruim 2 uur in een minivan (geregeld door mama) gearriveerd bij het begin punt van de tocht, Jane's Guesthouse. Na een bakkie (lekkere?!) koffie begonnen aan de tocht. Vrijwel bij de start nog een Israëlieer (ook Jonathan genaamd) en 2 Maleisen ontmoet die ook meegingen. De Maleisen hebben we alleen bij het begin van de tocht gezien want daarna gingen ze hun eigen weg. Het was een fantastisch mooie wandeling, en met name de '28 bends' (bochten) was een ware beproeving. In totaal zijn we de eerste dag meer dan 900 meters gestegen naar 2670 meter. Ook hier weer fantastische uitzichten met als constante blikvanger de besneeuwde toppen van de Haba Snow Mountain (5400 meter). Rond 18uur kwamen we aan bij het Teahorse Guesthouse waar we de eerste dag hebben afgesloten met een lekkere maaltijd en maarliefst 1 biertje (hadden we trouwens al gemeld dat alle biertjes hier in halve liters komen? het percentage alcohol is minimaal of hoger dan 3,6%, zo staat op het label vermeld?!) Daarna moe maar voldaan onder de wol ( of beter gezegd op de elektrische deken, heerlijk). S'morgens weer vroeg op om buiten lekker je gezicht te wassen met ijskoud water naast een gigantische wietplant, die hier overal in het wild voorkomen! Na een goed ontbijt weer aan de wandel. Nog gestopt bij Halfway Guesthouse, wat gedronken, een leuke groepsfoto gemaakt en daarna aan de afdaling begonnen. Geert heb ik daarna bijna niet meer gezien. Die vond de pieken van 4000 meter en de afgronden naast de smalle wandelpaadjes wel genoeg geweest en is dus in een straf tempo naar veiligere hoogtes (of laagtes) gevlucht, en ik maar foto's maken!Iemand met hoogtevrees valt dit natuurlijk niet kwalijk te nemen, Geert ik ben trots op je!!
De Yangtse rivier (langste rivier van China) die beneden door het dal liep konden we de 2e dag pas echt goed zien. Het was een hele mooie afdaling met een aantal schitterende watervallen waar we onderdoor liepen. Ze gaan net als op een andere plek in China (tip: documentaire Up the Yangtse) waarschijnlijk een gigantische dam bouwen waardoor het binnenkort niet meer mogelijk is door de gorge te lopen.
Eenmaal beneden weer een busje richting Lijiang genomen om s'avonds weer bij mama's aan tafel te schuiven voor het heerlijke eten. Volgende avond nog samen gegeten en biertjes gedronken met Egbert en Katie die de volgende ochtend zouden vertrekken richting Beijing.

Mama Nasi

Vanuit Dali binnen 4 uur in Lijiang. Het was even zoeken maar na hulp van twee Chinese meisjes bij ons guesthouse 'Mama Naxi' aangekomen (Mama Nasi genoemd door ons). Heel simpel maar fantastisch guesthouse. Mama Nasi is een ervaring apart (je hoort haar de hele dag: "Money, money....mama money" roepen als er weer iemand voor iets moet betalen). Deze dame bezit meerdere hostels en een splitpersonality. Alles kan door mama geregeld worden, je hoort ook iedereen roepen:"mama kun je dit? mama kun je dat?" S'avonds om 18uur kun je voor 10Yuan per persoon (ongeveer 1,1euro) een gezamenlijke door mama en haar dochter bereidde maaltijd krijgen. Een tafel vol vlees, genoeg vega (tofu), en veel verse groentengerechten, telkens nieuwe rijst bijgevuld in je bakje (en probeer maar eens te weigeren als ze weer willen bijvullen) en genoeg thee, heerlijk!!
Lijiang zelf was wel erg toeristisch. De toeristen zijn hier bijna allemaal van Chinese afkomst. De oude stad was autovrij, erg mooi, maar alle oude woningen waren omgebouwd tot winkeltjes waar iedereen dezelfde souvenirs, sjaals etc. verkocht. Na een paar dagen in Lijiang te zijn verbleven en de stad goed bekeken te hebben werd het tijd voor de Tiger Leaping Gorge.

We zijn in Dali maar zagen het eerst nie!

Ni Hao!! Weer even een berichtje uit China. Woensdagavond in Dali aangekomen en in de stromende regen opzoek naar een hostel en uiteindelijk beland in de Tibetan Lodge. No. 3 Guesthouse, waar we eigenlijk naar toe wilde gaan bleek namelijk compleet afgefikt. De eerste twee dagen zijn letterlijk in het water gevallen, constante regen dus. Een beetje het stadje verkend maar verder was zelfs de berg waar dit dorp aan de voet van ligt niet zichtbaar. Nu echt fantastisch weer 25 graden, zon en een mooie strakblauwe lucht. De voorspellingen zien er

gelukkig ook erg goed uit. ( zie weeronline).
Na drie nachten in dit hostel besloten we te vertrekken naar Jim's Tibetan Guesthouse omdat we hier iedere avond lekker gegeten en leuke en interessante gesprekken met de eigenaar (van origine uit Tibet) hadden gehad. Vrijdagavond na het eten en drinken vroeg hij of we zin hadden in een trip naar een bergfamilie. Een van de personeelsleden komt namelijk uit de bergen en haar hele familie woont daar nog steeds. Voor ons waren daar nog nooit eerder toeristen geweest dus dat was een mooi vooruitzicht en redelijk spannend. Wij waren voor hem dan ook een soort proefpersonen omdat hij in de toekomst misschien meer trips naar deze familie wil organiseren. Voordat we zaterdag naar de bergen zouden vertrekken hebben we die vrijdagavond nog in stijl afgesloten in een echte Chinese karaokebar/hoerenkeet. Jim, de eigenaar, had die avond een stuk af tien van zijn vrienden over de vloer en na eerst wat indrinken in het hostel werd het feest voortgezet in de Karaokebar, en wij konden daar niet bij ontbreken vonden ze allemaal. Voor foto's en filmpjes van het bewuste bezoekje zullen jullie nog even geduld moeten hebben want de Internetverbinding hier is weer niet optimaal (dit geldt helaas ook voor de andere foto's van China). Het was zeker een bijzondere ervaring voor ons maar zeker ook voor de bezoekers van de bewuste bar waar anders nooit een buitenlander gesignaleerd wordt.
De volgende morgen weer vroeg op en na een uitgebreid ontbijt samen met het meisje van het hostel de bus naar het busstation in de grote stad genomen. Na een aantal keer overstappen moest in een klein minibusje het echte klimwerk worden bedwongen. Door de heftige regenval van voorgaande dagen kwamen we uiteindelijk niet verder dan een paar honderd meter de berg op omdat het te glad, modderig en steil was. We hebben het nog een half uurtje geprobeerd door takken op het pad te leggen en flink te duwen, maar helaas, het busje was geen 4wheel drive dus moesten we de benenwagen al eerder dan gepland opstarten. Inmiddels was de zon doorgebroken, joepie...eindelijk mooi weer, maar het maakte de echte klim naar boven wel extra zwaar. Na een aantal keer een beekje over gestoken te zijn kwamen we uiteindelijk bij het eerste dorpje aan de voet van de berg waar we haar oma een een aantal andere familieleden hebben ontmoet. Na een pauze van een paar minuten zijn we begonnen aan het echte klimwerk samen met haar zus en een neef die ons al opgewacht hadden bij oma. Helaas begon het alweer te regenen waardoor de smalle bergpaadjes nog glibberiger en moeilijker begaanbaar werden. Het werd dus een hele mooie maar pittige klim met fantastische uitzichten. 2200 meter en 2,5 uur later waren we uiteindelijk boven (dit bleek achteraf geen geringe prestatie volgens Jim). Nat van het zweet en de regen werden we hartelijk ontvangen door haar ouders., de enigste bewoners van deze bergtop. Sinds twee jaar wonen ze op deze bergtop omdat hun vorige huis, dat halverwege de berg lag, door een aardverschuiving volledig was weggevaagd. Gelukkig zijn er hierbij geen gewonden gevallen. Bij aankomst werd meteen een lekkere noodlemaaltijd voor ons bereid. Doordat wij geen Chinees spreken en zij geen Engels was er verder weinig communicatie mogelijk maar dat was eigenlijk geen probleem. Zij gingen gewoon door met hun dagelijkse bezigheden en wij konden dit heerlijk aanschouwen. De kippen (een stuk of 50) werden verzorgd, de varkens kregen eten, de ezels werden op stal gezet, enz. Verder waren er nog 3 honden en 2 katten op het erf aanwezig, dus genoeg leven in de brouwerij. Het uitzicht en met name de verandering van het weer en wolkenpartij waren adembenemend. S'avonds met de hele familie buiten voor het huisje gegeten en na nog wat tv gekeken te hebben (dat hebben ze dan weer wel) zijn we moe maar voldaan ons bedje ingekropen. Een WC hadden ze trouwens niet, dat was een kwestie van een stukje lopen en een leuk plekje opzoeken. Voor ons geen probleem na de ervaring met de Mongoolse toiletten (+10 voor de mountainpeople, he Franswa). De volgende morgen nog een lekker ontbijtje gehad (eigenlijk hetzelfde als het avondeten alleen hadden ze een extraatje: een hele kip in stukjes gehakt en gekookt in de soep. Echt de hele kip was herkenbaar, van de kop tot de poten) Gelukkig wisten ze dat wij vegetarisch aten dus kregen we ook geen scheve gezichten toen wij deze lekkernij aan ons voorbij lieten gaan, pffhh...gelukkig. Geert is ook spontaan en tijdelijk vegetarisch geworden. Na onze laatste foto samen met de familie zijn we aan de afdaling begonnen. Na een paar honderd meter afdalen hebben we een pauze gehouden bij haar andere oma en andere familieleden waar we hartelijk werden ontvangen met vers fruit, thee en natuurlijk de overvloed aan sigaretten die je worden aangeboden. Je pakje raakt hier in China maar niet leeg! Iedereen waar je een praatje mee maakt of waar je op bezoek gaat bied je sigaretten aan, niet weigeren want dat vinden ze raar en niet leuk. Gelukkig was het deze dag droog dus de tocht naar beneden was minder gevaarlijk (minder glijpartijen) dan de heenweg. Aan de voet van de berg aangekomen bleek er geen taxi die ons de rest van de afdaling richting de doorgaande weg zou brengen dus hebben we dit stuk ook maar gelopen. Vijf uur later en na een paar keer overstappen kwamen we uiteindelijk moe maar voldaan weer aan in Dali waar we s'avonds onze ervaringen en tips hebben gedeeld met Jim. Bij terugkomst hadden we wel een flinke tegenvaller te verwerken. Ons busticket voor de volgende dag richting de grens met Laos bleek door de dame van het bureau namelijk een dag te vroeg geboekt te zijn. We hadden toch duidelijk gezegd dat we de 3e wilde vertrekken maar ze had een ticket voor de 2e geregeld. Dus...onze plannen zijn wederom omgegooid! Omdat een nieuw ticket voor de volgende dag niet te regelen viel en we daardoor te laat aan de grens zouden arriveren (verlopen visum) hebben we besloten om ons visum dan maar te verlengen. Dat gaat heel makkelijk en goedkoop hier in Dali (16 euri's voor nogmaals 30 dagen). Heel vriendelijk geholpen, maar dat is hier eigenlijk heel gewoon. Bijna iedereen is vreselijk aardig en behulpzaam.
Morgen gaan we eerst nog met de veerboot naar de overkant van het Erhai Hu meer en in de middag zullen we de bus naar Lijiang nemen waar we 3,5 uur later zullen aankomen. Hier zullen we de Tiger Leaping Gorge gaan bewandelen. Dit is namelijk het laatste jaar dat het kan want er gaat een dam gebouwd worden waardoor de hele Gorge onder water komt te staan. Voor ons vervolg richting Shangri-La (Ja Gerard Joling, wij weten dit wel te vinden!!!! herinnerd u zich deze nog? "ben op zoek naar Shangri-Laaaaaaaaa").

Dat was het dan weer voor nu.

We hopen binnenkort de foto's te kunnen toevoegen.