Ni Hao!! Weer even een berichtje uit China. Woensdagavond in Dali aangekomen en in de stromende regen opzoek naar een hostel en uiteindelijk beland in de Tibetan Lodge. No. 3 Guesthouse, waar we eigenlijk naar toe wilde gaan bleek namelijk compleet afgefikt. De eerste twee dagen zijn letterlijk in het water gevallen, constante regen dus. Een beetje het stadje verkend maar verder was zelfs de berg waar dit dorp aan de voet van ligt niet zichtbaar. Nu echt fantastisch weer 25 graden, zon en een mooie strakblauwe lucht. De voorspellingen zien er
gelukkig ook erg goed uit. ( zie weeronline).
Na drie nachten in dit hostel besloten we te vertrekken naar Jim's Tibetan Guesthouse omdat we hier iedere avond lekker gegeten en leuke en interessante gesprekken met de eigenaar (van origine uit Tibet) hadden gehad. Vrijdagavond na het eten en drinken vroeg hij of we zin hadden in een trip naar een bergfamilie. Een van de personeelsleden komt namelijk uit de bergen en haar hele familie woont daar nog steeds. Voor ons waren daar nog nooit eerder toeristen geweest dus dat was een mooi vooruitzicht en redelijk spannend. Wij waren voor hem dan ook een soort proefpersonen omdat hij in de toekomst misschien meer trips naar deze familie wil organiseren. Voordat we zaterdag naar de bergen zouden vertrekken hebben we die vrijdagavond nog in stijl afgesloten in een echte Chinese karaokebar/hoerenkeet. Jim, de eigenaar, had die avond een stuk af tien van zijn vrienden over de vloer en na eerst wat indrinken in het hostel werd het feest voortgezet in de Karaokebar, en wij konden daar niet bij ontbreken vonden ze allemaal. Voor foto's en filmpjes van het bewuste bezoekje zullen jullie nog even geduld moeten hebben want de Internetverbinding hier is weer niet optimaal (dit geldt helaas ook voor de andere foto's van China). Het was zeker een bijzondere ervaring voor ons maar zeker ook voor de bezoekers van de bewuste bar waar anders nooit een buitenlander gesignaleerd wordt.
De volgende morgen weer vroeg op en na een uitgebreid ontbijt samen met het meisje van het hostel de bus naar het busstation in de grote stad genomen. Na een aantal keer overstappen moest in een klein minibusje het echte klimwerk worden bedwongen. Door de heftige regenval van voorgaande dagen kwamen we uiteindelijk niet verder dan een paar honderd meter de berg op omdat het te glad, modderig en steil was. We hebben het nog een half uurtje geprobeerd door takken op het pad te leggen en flink te duwen, maar helaas, het busje was geen 4wheel drive dus moesten we de benenwagen al eerder dan gepland opstarten. Inmiddels was de zon doorgebroken, joepie...eindelijk mooi weer, maar het maakte de echte klim naar boven wel extra zwaar. Na een aantal keer een beekje over gestoken te zijn kwamen we uiteindelijk bij het eerste dorpje aan de voet van de berg waar we haar oma een een aantal andere familieleden hebben ontmoet. Na een pauze van een paar minuten zijn we begonnen aan het echte klimwerk samen met haar zus en een neef die ons al opgewacht hadden bij oma. Helaas begon het alweer te regenen waardoor de smalle bergpaadjes nog glibberiger en moeilijker begaanbaar werden. Het werd dus een hele mooie maar pittige klim met fantastische uitzichten. 2200 meter en 2,5 uur later waren we uiteindelijk boven (dit bleek achteraf geen geringe prestatie volgens Jim). Nat van het zweet en de regen werden we hartelijk ontvangen door haar ouders., de enigste bewoners van deze bergtop. Sinds twee jaar wonen ze op deze bergtop omdat hun vorige huis, dat halverwege de berg lag, door een aardverschuiving volledig was weggevaagd. Gelukkig zijn er hierbij geen gewonden gevallen. Bij aankomst werd meteen een lekkere noodlemaaltijd voor ons bereid. Doordat wij geen Chinees spreken en zij geen Engels was er verder weinig communicatie mogelijk maar dat was eigenlijk geen probleem. Zij gingen gewoon door met hun dagelijkse bezigheden en wij konden dit heerlijk aanschouwen. De kippen (een stuk of 50) werden verzorgd, de varkens kregen eten, de ezels werden op stal gezet, enz. Verder waren er nog 3 honden en 2 katten op het erf aanwezig, dus genoeg leven in de brouwerij. Het uitzicht en met name de verandering van het weer en wolkenpartij waren adembenemend. S'avonds met de hele familie buiten voor het huisje gegeten en na nog wat tv gekeken te hebben (dat hebben ze dan weer wel) zijn we moe maar voldaan ons bedje ingekropen. Een WC hadden ze trouwens niet, dat was een kwestie van een stukje lopen en een leuk plekje opzoeken. Voor ons geen probleem na de ervaring met de Mongoolse toiletten (+10 voor de mountainpeople, he Franswa). De volgende morgen nog een lekker ontbijtje gehad (eigenlijk hetzelfde als het avondeten alleen hadden ze een extraatje: een hele kip in stukjes gehakt en gekookt in de soep. Echt de hele kip was herkenbaar, van de kop tot de poten) Gelukkig wisten ze dat wij vegetarisch aten dus kregen we ook geen scheve gezichten toen wij deze lekkernij aan ons voorbij lieten gaan, pffhh...gelukkig. Geert is ook spontaan en tijdelijk vegetarisch geworden. Na onze laatste foto samen met de familie zijn we aan de afdaling begonnen. Na een paar honderd meter afdalen hebben we een pauze gehouden bij haar andere oma en andere familieleden waar we hartelijk werden ontvangen met vers fruit, thee en natuurlijk de overvloed aan sigaretten die je worden aangeboden. Je pakje raakt hier in China maar niet leeg! Iedereen waar je een praatje mee maakt of waar je op bezoek gaat bied je sigaretten aan, niet weigeren want dat vinden ze raar en niet leuk. Gelukkig was het deze dag droog dus de tocht naar beneden was minder gevaarlijk (minder glijpartijen) dan de heenweg. Aan de voet van de berg aangekomen bleek er geen taxi die ons de rest van de afdaling richting de doorgaande weg zou brengen dus hebben we dit stuk ook maar gelopen. Vijf uur later en na een paar keer overstappen kwamen we uiteindelijk moe maar voldaan weer aan in Dali waar we s'avonds onze ervaringen en tips hebben gedeeld met Jim. Bij terugkomst hadden we wel een flinke tegenvaller te verwerken. Ons busticket voor de volgende dag richting de grens met Laos bleek door de dame van het bureau namelijk een dag te vroeg geboekt te zijn. We hadden toch duidelijk gezegd dat we de 3e wilde vertrekken maar ze had een ticket voor de 2e geregeld. Dus...onze plannen zijn wederom omgegooid! Omdat een nieuw ticket voor de volgende dag niet te regelen viel en we daardoor te laat aan de grens zouden arriveren (verlopen visum) hebben we besloten om ons visum dan maar te verlengen. Dat gaat heel makkelijk en goedkoop hier in Dali (16 euri's voor nogmaals 30 dagen). Heel vriendelijk geholpen, maar dat is hier eigenlijk heel gewoon. Bijna iedereen is vreselijk aardig en behulpzaam.
Morgen gaan we eerst nog met de veerboot naar de overkant van het Erhai Hu meer en in de middag zullen we de bus naar Lijiang nemen waar we 3,5 uur later zullen aankomen. Hier zullen we de Tiger Leaping Gorge gaan bewandelen. Dit is namelijk het laatste jaar dat het kan want er gaat een dam gebouwd worden waardoor de hele Gorge onder water komt te staan. Voor ons vervolg richting Shangri-La (Ja Gerard Joling, wij weten dit wel te vinden!!!! herinnerd u zich deze nog? "ben op zoek naar Shangri-Laaaaaaaaa").
Dat was het dan weer voor nu.
We hopen binnenkort de foto's te kunnen toevoegen.
Na drie nachten in dit hostel besloten we te vertrekken naar Jim's Tibetan Guesthouse omdat we hier iedere avond lekker gegeten en leuke en interessante gesprekken met de eigenaar (van origine uit Tibet) hadden gehad. Vrijdagavond na het eten en drinken vroeg hij of we zin hadden in een trip naar een bergfamilie. Een van de personeelsleden komt namelijk uit de bergen en haar hele familie woont daar nog steeds. Voor ons waren daar nog nooit eerder toeristen geweest dus dat was een mooi vooruitzicht en redelijk spannend. Wij waren voor hem dan ook een soort proefpersonen omdat hij in de toekomst misschien meer trips naar deze familie wil organiseren. Voordat we zaterdag naar de bergen zouden vertrekken hebben we die vrijdagavond nog in stijl afgesloten in een echte Chinese karaokebar/hoerenkeet. Jim, de eigenaar, had die avond een stuk af tien van zijn vrienden over de vloer en na eerst wat indrinken in het hostel werd het feest voortgezet in de Karaokebar, en wij konden daar niet bij ontbreken vonden ze allemaal. Voor foto's en filmpjes van het bewuste bezoekje zullen jullie nog even geduld moeten hebben want de Internetverbinding hier is weer niet optimaal (dit geldt helaas ook voor de andere foto's van China). Het was zeker een bijzondere ervaring voor ons maar zeker ook voor de bezoekers van de bewuste bar waar anders nooit een buitenlander gesignaleerd wordt.
De volgende morgen weer vroeg op en na een uitgebreid ontbijt samen met het meisje van het hostel de bus naar het busstation in de grote stad genomen. Na een aantal keer overstappen moest in een klein minibusje het echte klimwerk worden bedwongen. Door de heftige regenval van voorgaande dagen kwamen we uiteindelijk niet verder dan een paar honderd meter de berg op omdat het te glad, modderig en steil was. We hebben het nog een half uurtje geprobeerd door takken op het pad te leggen en flink te duwen, maar helaas, het busje was geen 4wheel drive dus moesten we de benenwagen al eerder dan gepland opstarten. Inmiddels was de zon doorgebroken, joepie...eindelijk mooi weer, maar het maakte de echte klim naar boven wel extra zwaar. Na een aantal keer een beekje over gestoken te zijn kwamen we uiteindelijk bij het eerste dorpje aan de voet van de berg waar we haar oma een een aantal andere familieleden hebben ontmoet. Na een pauze van een paar minuten zijn we begonnen aan het echte klimwerk samen met haar zus en een neef die ons al opgewacht hadden bij oma. Helaas begon het alweer te regenen waardoor de smalle bergpaadjes nog glibberiger en moeilijker begaanbaar werden. Het werd dus een hele mooie maar pittige klim met fantastische uitzichten. 2200 meter en 2,5 uur later waren we uiteindelijk boven (dit bleek achteraf geen geringe prestatie volgens Jim). Nat van het zweet en de regen werden we hartelijk ontvangen door haar ouders., de enigste bewoners van deze bergtop. Sinds twee jaar wonen ze op deze bergtop omdat hun vorige huis, dat halverwege de berg lag, door een aardverschuiving volledig was weggevaagd. Gelukkig zijn er hierbij geen gewonden gevallen. Bij aankomst werd meteen een lekkere noodlemaaltijd voor ons bereid. Doordat wij geen Chinees spreken en zij geen Engels was er verder weinig communicatie mogelijk maar dat was eigenlijk geen probleem. Zij gingen gewoon door met hun dagelijkse bezigheden en wij konden dit heerlijk aanschouwen. De kippen (een stuk of 50) werden verzorgd, de varkens kregen eten, de ezels werden op stal gezet, enz. Verder waren er nog 3 honden en 2 katten op het erf aanwezig, dus genoeg leven in de brouwerij. Het uitzicht en met name de verandering van het weer en wolkenpartij waren adembenemend. S'avonds met de hele familie buiten voor het huisje gegeten en na nog wat tv gekeken te hebben (dat hebben ze dan weer wel) zijn we moe maar voldaan ons bedje ingekropen. Een WC hadden ze trouwens niet, dat was een kwestie van een stukje lopen en een leuk plekje opzoeken. Voor ons geen probleem na de ervaring met de Mongoolse toiletten (+10 voor de mountainpeople, he Franswa). De volgende morgen nog een lekker ontbijtje gehad (eigenlijk hetzelfde als het avondeten alleen hadden ze een extraatje: een hele kip in stukjes gehakt en gekookt in de soep. Echt de hele kip was herkenbaar, van de kop tot de poten) Gelukkig wisten ze dat wij vegetarisch aten dus kregen we ook geen scheve gezichten toen wij deze lekkernij aan ons voorbij lieten gaan, pffhh...gelukkig. Geert is ook spontaan en tijdelijk vegetarisch geworden. Na onze laatste foto samen met de familie zijn we aan de afdaling begonnen. Na een paar honderd meter afdalen hebben we een pauze gehouden bij haar andere oma en andere familieleden waar we hartelijk werden ontvangen met vers fruit, thee en natuurlijk de overvloed aan sigaretten die je worden aangeboden. Je pakje raakt hier in China maar niet leeg! Iedereen waar je een praatje mee maakt of waar je op bezoek gaat bied je sigaretten aan, niet weigeren want dat vinden ze raar en niet leuk. Gelukkig was het deze dag droog dus de tocht naar beneden was minder gevaarlijk (minder glijpartijen) dan de heenweg. Aan de voet van de berg aangekomen bleek er geen taxi die ons de rest van de afdaling richting de doorgaande weg zou brengen dus hebben we dit stuk ook maar gelopen. Vijf uur later en na een paar keer overstappen kwamen we uiteindelijk moe maar voldaan weer aan in Dali waar we s'avonds onze ervaringen en tips hebben gedeeld met Jim. Bij terugkomst hadden we wel een flinke tegenvaller te verwerken. Ons busticket voor de volgende dag richting de grens met Laos bleek door de dame van het bureau namelijk een dag te vroeg geboekt te zijn. We hadden toch duidelijk gezegd dat we de 3e wilde vertrekken maar ze had een ticket voor de 2e geregeld. Dus...onze plannen zijn wederom omgegooid! Omdat een nieuw ticket voor de volgende dag niet te regelen viel en we daardoor te laat aan de grens zouden arriveren (verlopen visum) hebben we besloten om ons visum dan maar te verlengen. Dat gaat heel makkelijk en goedkoop hier in Dali (16 euri's voor nogmaals 30 dagen). Heel vriendelijk geholpen, maar dat is hier eigenlijk heel gewoon. Bijna iedereen is vreselijk aardig en behulpzaam.
Morgen gaan we eerst nog met de veerboot naar de overkant van het Erhai Hu meer en in de middag zullen we de bus naar Lijiang nemen waar we 3,5 uur later zullen aankomen. Hier zullen we de Tiger Leaping Gorge gaan bewandelen. Dit is namelijk het laatste jaar dat het kan want er gaat een dam gebouwd worden waardoor de hele Gorge onder water komt te staan. Voor ons vervolg richting Shangri-La (Ja Gerard Joling, wij weten dit wel te vinden!!!! herinnerd u zich deze nog? "ben op zoek naar Shangri-Laaaaaaaaa").
Dat was het dan weer voor nu.
We hopen binnenkort de foto's te kunnen toevoegen.
2 opmerkingen:
Weer een heel fijn bericht. Leuk om jullie verhalen bij te houden. Het gaat jullie goed af zo kunnen we wel lezen. We zijn natuurlijk ook weer erg benieuwd naar de nieuwe foto's, en dan natuurlijk naar de foto's van de karaoke bar...
Op onze site hebben we weer een laatste update van Lonneke gedaan. Ze wordt steeds wijzer en gaat als een speer.
Heel veel plezier nog en tot snel weer.
Super leuk, ben blij dat ik eens een kijkje kwam nemen op jullie blog! Ik ben stiekem een beetje jaloers want die laatste trip zag er echt wel speciaal uit...
Ik word hier ook bedolven onder de regen, ben net Vietnam uitgevlucht na 2 weken niks doen, wachten op de zon maar die kwam maar niet. Dus via de Mekong (wel heel veel gezien laatste dagen op deze tour) Cambodia binnengevaren!
Binnen een dikke week hoop ik in Laos te zijn tot het einde vd maand, mss kom ik jullie daar wel tegen, dan kunnen we samen op zoek gaan naar rijst met nog wat meer rijst, 1 ajuintje en vooral ja, schapensmaak ;) - of iets anders!
Groetjes,
geniet er van!
Karmen
Een reactie posten